GÜLZARƏ HÜSEYNOVA

Bakı şəhəri, 2007-ci il. Tibb kollecinin sonuncu kurs tələbəsi olan Pərvanə bəzi qrup yoldaşlarının atmacalarından cana doymuşdu: -Sənin nə əcəb sevgilin yoxdur? -Danışdığın oğlan yoxdur sənin? Cana doymuşdu Pərvanə.  15-16 yaşlarında, gəncliyinin ən coşğun illərini sərbəst tələbəlik həyatı ilə keçirən bu qızların avam düşüncələri, özünə oğlan axtarmaq cəhdləri və belə qızların əhatəsində olmaq Pərvanəni yorurdu. Bəzən hətta qorxudurdu. Lakin Pərvanə özlüyündə şübhələrə düşmüşdü: "Bəlkə mən gözəl deyiləm? Bəlkə qızlar dediklərində haqlıdırlar, artıq 18 yaşımı tamamladım, niyə məni bəyənən yoxdur?" Əlbəttə, onu bəyənənlər var idi. Xüsusilə də digər qızlardan fərqləndiyinə görə. Onun hər şeydən vacib özünə olan hörməti, əxlaqı, yerişi, baxışı onun başqa qızlar kimi olmadığını bəlli edirdi. Elə ona görə də digər qızları bir xoş sözlə, bir baxışla ələ ala bilən oğlanlar, Pərvanə kimi bir qızı belə fəndlərlə ələ almağın mümkün olmadığını, Pərvanənin belə işlərdən uzaq o...

Müəllif: Gulzare Huseynova Bir gün tənha gəzərkən Ürəyin arar onu Ətrinə rast gələrsən Gözlər axtarar onu. Ətrafına baxaraq Axtarar, amma tapmaz. Boylanar küçələrdə Ordan da xəbər olmaz.

-Mən uşaq olanda, axşam düşən kimi nənəm bizi yanına çağırıb nağıl danışardı. Yay və ya qış olmağının fərqi olmazdı onun üçün. Təki nəvələrini başına yığsın, təki onlarla ürəyi istəyən qədər vaxt keçirsin. Düzünü desəm, başqa uşaqlar kimi deyildim - bu "nağıl danışma mərasimi" nə qədər əyləncəli və maraqlı olsa da nağıla qulaq asmaqdan ötrü "ürəyim getmirdi". O vaxtlar belə şeyləri çox düşünməzdim - nağıla qulaq asmaq mənim üçün uşaqlığın bir parçası kimi görünürdü sadəcə. Əslində ürəyimdə "nağıl olmasa da olar" deyirdim hər dəfə.

Bu gün son görüşə hazırlaşmışdı. Səhər tez oyanmış, duş qəbul etmiş, sevgilisinin ona ən çox yaraşdırdığı köynəyini geyinmişdi. Son görüşdə onun qəlbini qırmayacaq, onun istəklərini yerinə yetirəcəkdi. Birindən başqa: hər zaman vurduğu o ətirdən bu gün qətiyyən istifadə etməyəcəkdi.